Wanneer je Nederland op mondiale schaal zou moeten rangschikken op basis van kwaliteit van leven met behulp van een enigszins objectieve index die rekening houdt met bepalende factoren als vrijheid, werkgelegenheid, kwaliteit van onderwijs/gezondheidszorg/infrastructuur etc. dan zal het ergens in de top van die lijst terechtkomen. Maar wat je toch echt wel mist is een stukje ongerepte natuur of net dat beetje afwisseling in het landschap.

Wat dat betreft is California, hoewel ik nog maar een beperkt deel heb gezien, toch wel wat veelzijdiger. Ten eerste is er natuurlijk San Francisco en de bay area. Mijn verwachtingen van de stad San Francisco klopten wel aardig maar ik had niet gedacht dat de omgeving zo mooi zou zijn. De panoramische uitzichten die je hebt vanuit het Lawrence Hall of Science in Berkeley over de baai zijn werkelijk adembenemend. De diversiteit gaat verder in twee richtingen. Zo ben je in Berkeley slechts enkele BART stops verwijderd van de meest troosteloze buurten in Oakland. Ghetto’s waar de troosteloosheid zich zelfs door de dikke betonnen muren van de verwaarloosde panden een weg naar buiten lijkt te vinden.

Maar op slechts 10 minuten per fiets van mijn huidige adres in Berkeley hills ligt het Tilden Regional park. Op zondag verkende ik met Samuel (niet de Samuel uit een eerdere post, maar een vriend van hem) dit park per bergfiets. Nadat eerst een verharde slingerweg ons naar een gemoedelijk meertje leidde alwaar wij onze lunch bagels nuttigden besloten we een wat minder begaanbaar pad te kiezen dat naar de top van de heuvels liep. Het was vrij steil en onverhard en het was ( bij zo’n 24 graden en in de zon ) zweten geblazen. Boven kregen we echter loon naar werken, aan de ene kant een geweldig uitzicht op de stad en de Golden Gate bridge en aan de andere kant een aantal schone waterpartijen in een pittoresk welvend landschap.

 Op zaterdag hadden de twee Samuels een auto gehuurd en Daria en mij uitgenodigd voor een trip naar Point Reyes. Dit is een klein natuurpark ten noorden van SF aan de kust. Hier konden we voor het eerst kennis maken met de Pacific Ocean. Eerst besloten we ons echter door een echte “park ranger” te laten onderrichten over de “San Andreas breuklijn”.

Er was een heuse “aardbeving” wandeltocht, waar je door een zeer vlotte en bekwame vrouwelijke ranger met behulp van een aantal foto’s en aardkundige diagrammen werd onderwezen over de San Andreas breuklijn. Metend een lengte van bijna 1300 km loopt deze transversale breuklijn van zuid naar noord California en is ze berucht om de aardbevingen die ze veroorzaakt. De laatste grote aardbeving was in 1906 en richtte grote verwoestingen aan in San Francisco. De wandeltocht bracht ons bij een boerderij die destijds precies op een breuk lag en waar de aarde in 40 seconden ongeveer 16 meter verschoof. Om dit zichtbaar te maken is op die plek een (gepleten) hek (replica) gebouwd waarvan de helften dus  zo’n 16 meter uit elkaar staan. Weird. De San Andreas breuklijn is vrij onstabiel en er zijn in California dan ook zeer regelmatig kleine aardschokken waar je meestal niet veel van merkt. Zo was er deze week nog een in San Jose, hier niet zo ver vandaan, waar ik niets van heb gemerkt. Zwaardere bevingen zijn echter heel goed mogelijk alleen is het zelfs met de huidige geologische kennis niet te voorspellen waar en wanneer het precies gaat gebeuren……

Na deze wijze lessen besloten we per auto naar Chimney Rock ( jazeker, een rots in de vorm van een schoorsteen ) en de Lighthouse aan de kust te rijden. De rotsachtige kust en de wilde zee waren fenomenaal. Moeilijk in foto’s te vangen, maar in deze post toch een kleine impressie. Meer natuurschoon wederom op de flickr pagina. De duinen, de wind en vooral de absolute rust in op deze prachtige dag zal ik niet snel vergeten. In stijl werd de dag afgesloten door  een spectaculaire zonsondergang op het strand. Getuige onderstaande foto, door Sam met electronische zelfonstpanner geschoten, poserend vlnr : ikzelf, Daria, Samuel en Samuel….