Je hebt ze overal. Mensen die zich door opmerkelijk gedrag in de openbare ruimte onderscheiden van de grote massa. Op wat voor manier dan ook. Door bv hun uiterlijk, kledingkeuze, missie, geur, maar boven alles door hun bovengemiddeld nadrukkelijke aanwezigheid. Soms hebben ze een eigen territorium, waardoor ze al snel bekendheid genieten. Zo kent iedere bezoeker van de Eindhovense binnenstad Arnol Kox, de rijk bebaarde en steevast in het wit gehulde straatprediker beter bekend als “Jezus” of, minder eervol, “schreeuwJezus”. Op de VU hebben we in het W&N restaurant een man die pas na een poosje opvalt, omdat hij in stilte opereert. Hij zit altijd alleen en zolang hij zit lijkt hij de krant of een boek te lezen. Lang duurt dat meestal niet. Hij staat op, schijnbaar gedwongen door een voor gewone stervelingen onzichtbare macht en tuurt, zoals turen bedoeld is en met een buitengewoon ernstige blik maakt hij een paar meter. Als hij door het grote raam kijkt lijkt hij op zoek, maar dan naar iets veel groters dan wat er zich dan ook op dat moment op de binnenplaats van de campus afspeelt. Onvoldaan richt hij zijn zoekende blik dan nog wat links en rechts in het restaurant, todat hij weer plaats neemt. Waarna het hele ritueel zich spoedig zal herhalen.
Vanochtend liep ik naar een cafe op de hoek voor wat broodnodige cafeine en een croisant. Een jongeman van Aziatische komaf passeerde mij. Het leek alsof hij reeds voorbij was toen ik plots vrij dringend “Excuse me” hoorde. Duidelijk sprak hij me aan. Ik stopte. Beleefd als hij was vervolgde hij : “I’m so sorry to bother you.” Door een gelige aanslag die bijna al zijn voortanden bedekte en de ietwat scheve manier waarop hij mij aankeek kreeg ik het vermoeden dat hij niet naar de weg ging vragen. “Somebody has been following me all the time.” Even stond ik perplex. Toen keek in de richting van waaruit de man was aangekomen, maar ik kon niemand ontdekken. “All the time, somebody has been following me all day…….. (korte pauze)….. I think”. Pas toen hij aan zichzelf ging twijfelen begon bij mij de gedachte door te dringen dat er wellicht een lichte vorm van paranoia in het spel was. “I don’t know” hoorde ik mezelf zeggen. Gelukkig bleek dit voor hem voldoende en even plotseling als hij me aansprak vervolgde hij zijn weg.
Even na achten wandelde ik in de schemering “uphill” richting het “I-house” en hoorde ik iemand luid tegen zichzelf praten. “I really like to fuck with myself. I really enjoy it. I like to screw with my brain. I would pay good money to fuck myself up. Even in spite of the brain damage…” Er waren meer mensen op straat en niemand leek op of om te kijken. Waarschijnlijk lopen er dus nog wel meer “anders normalen” rond….
