Tijdens een welkomstlunch voor “Visiting Scholars” ontmoette ik Sam en Daria. Al snel waren we het eens dat een bezoek aan San Francisco de aankomende zaterdag een goed plan zou zijn. Dus opnieuw richting de BART. De rappe ondergrondse treinen van dit baai transit-systeem lijken regelrecht uit een James Bond film afkomstig en hoewel ook het interieur sinds “Moonraker” niet vernieuwd lijkt te zijn is dit toch wel, naar Amerikaanse maatstaven dunkt mij zeker, een prima manier van openbaar vervoer. Steeds klinkt een vrolijk “Downtown San Francisco train” door de intercom. Blijkbaar verstaan velen de lokroep van het zaterdagse stadsleven want het is druk in de wagon. Gelukkig zijn we met 25 minuten in het hartje van SF. Gevijven (Sven (Berlijn) en Dave (Londen), kamergenoten in het International-House zijn ook van de partij) turen we omhoog naar de typerende wolkenkrabbers. Eindelijk ben ik dan in een echte Amerikaanse stad.

Dave, als enige al eens eerder in de stad geweest zijnde, is tot gids gebombardeerd maar heeft moeite met zijn toebedeelde rol. Gewapend met een kaart en een gezond richtingsgevoel gaan we al snel de verkeerde kant op. Dan toch maar een bus die ons aan het water afzet. Het is onze eerste trip en we hoeven niet alles vandaag te zien, gewoon relaxed langs de pieren in het “Fisherman’s Wharf” gebied struinen, een blik vangen van Alcatraz en de Golden Gate bridge en gewoon lekker “de toerist uithangen”. Dit blijkt garantie voor een zeer succesvolle dag. We zien als klap op de vuurpijl nog een troep zeeleeuwen en genieten ook inwendig van wat de baai vers te bieden heeft, i.e. “Crab Chowder”, een soort pastei-achtige soep met stukken krap erin geserveerd in een ietwat oversized broodje, dat eigenlijk precies stokbrood is, maar de vorm heeft van soepkom, zodat de grijzige brei er eenvoudig uit opgelepeld kan worden. Een aanrader na een aantal uren flink stappen.

 Na terugkeer in Berkeley hebben we wel trek in een biertje. London-Dave is echter nog geen 21, zodat een bar hiervoor niet de aangewezen plek is. De over het algemeen zeer service-gerichte en gastvrije Amerikanen schromen zich immers niet bier simpelweg uit de handen van minors te grissen, “no beer for you….” We vragen de weg naar de dichtstbijzijnde Liquor store en slaan daar onze slag. Bij de kassa blijkt mijn gevormde gelaat en gevorderde kaalheid onvoldoende bewijs van mijn legale status en wordt prompt om een ID gevraagd. Ik gun de beste man een blik op mijn NL Rijbewijs, dat hij gelukkig zonder blikken of blozen accepteert. Wel krijgen we papieren zakken mee, want uiteraard kun je niet gewoon met je sixpackje over straat. Onderweg naar de Universiteit filosoferen we over de mogelijke vervelende gevolgen van alcoholmisbruik en urineren op het campusterrein. Wijselijk wordt een mooi plekje in de buurt van restrooms opgezocht. Daar besluiten we de dag passend met een welverdiend stukje alcohol……