Hoe prachtig de westkust hier ook is en hoe aangenaam het weer, een verblijf in de VS is natuurlijk niet compleet zonder een bezoek aan New York City. Echter, zo’n 5 a 6 uur vliegen van San Francisco ga je niet zomaar even op en neer. Bovendien zijn de (betere) hotels er waanzinnig duur en had ik weinig trek er in mijn eentje wat rond te gaan zwerven. Aldus besloot ik wat berichten achter te laten op de Facebook pagina van een tweetal oude vrinden uit het hoge noorden : “Wanna go ice skating in the Big Apple for Christmas ?”. Francesco had al plannen in Zweden voor kerst, maar Fabio antwoordde dat hij de eerste week van December in New York zou zijn voor een voordracht tijdens de DREAM2 Challenge georganiseerd door de New York Academy of Sciences.

 Een blik op de website van de conferentie leerde mij dat hier een aantal wetenschappers zouden samenkomen met dezelfde missie die mij ook al een tijdje bezig houdt : “Reverse engineering of biological networks”. Al snel telde mijn brein 1 en 1 bij elkaar op en niet verrassend was de uitkomst. Een trip naar New York zou wel eens goed gecombineerd kunnen worden met een bezoek aan de Academy of Sciences. Nu nog een vliegticket en een onderkomen. Ik wendde mij terstond tot de website van Jetblue. De airline die bijna mijn eerdere conferentie had verziekt door mijn poster niet in het juiste vliegtuig in te laden, maar niettemin voor spotprijzen stoelen met comfortabele beenruimte en een personal entertainment system met 32 satelliet kanalen en een keuze aan speelfilms aanbiedt. Voor de krankzinnige prijs van 180 Euri’s vliegt deze carrier je circa 10 000 km van west coast naar east coast EN TERUG !!

 Fabio vertelde mij dat hij bij een studievriend in Manhattan zou verblijven met zijn vriendin, maar gaf mij het adres van een andere vriend in The City. Opnieuw via Facebook zocht ik contact en al snel had ik een slaap plaats in Astoria NY, net buiten Manhattan.

En hier zit ik dan. Op de 40ste verdieping van 7 World Trade Center, New York. Een gebouw, 52 stories hoog, direct na de tragische gebeurtenissen werd herbouwd op de plek waar de derde toren sneuvelde en dat in 2006 werd geopend. Naast het minder interessante uitzicht op “Ground Zero”, waar hard wordt gewerkt aan de verrijzing van de “Freedom Tower” die de leemte die de iconic Manhattan “Twin Towers” hebben achtergelaten moet gaan opvullen, maar ook met een werkelijk geweldig uitzicht over Manhattan …. see below…. (later meer)

Mens sane in corpore sano, oftewel : een gezonde geest in een gezond lichaam. Deze wijsheid, reeds gepredikt sinds de klassieke oudheid, lijkt het ondanks ons aller goede bedoelingen, in de tegenwoordige tijd toch vaak af te moeten leggen tegen de gevolgen van de 24-uurs economie. Drukke banen, onregelmatige en onevenwichtige voeding en geen tijd/energie voor de nodige lichaamsbeweging. De Amerikanen lopen als we kijken naar de statistieken ook op dit terrein voorop.

Van een academische instelling uit de absolute mondiale top als UC Berkeley (derde achter Harvard en Stanford in de meest recente en toonaangevende wereldwijde ranglijst gepubliceerd door de Shanghai Jiao Tong universiteit) mag je daarom verwachten dat er naast vorming van geest ook aandacht is voor de fysieke gesteldheid. En dat is er dan ook volop. Sports zijn “big” in de US. En dan heb ik het uiteraard voornamelijk over de traditionele football, baseball en basketball. Je denkt dan waarschijnlijk in de eerste plaats aan de professionals in de NFL, Major League en NBA maar ook het niveau en spektakel van de college leagues mag er zijn. Zo heeft Berkeley een football stadium met een capaciteit van ruim 60 000 en is iedere gameday een heel spektakel met cheerleaders, pre-game en half-time entertainment en vele enthousiaste en als California Golden Bears uitgedoste fans, die het ‘bear territory’ rondom het stadion tot een intimiderende plek voor tegenstanders maken.

 Maar goed, dan heb je het over sport als entertainment. Maar ik wil het nu vooral hebben over waarom ik hier nog nauwelijks corpulente studenten heb zien rondlopen. Ik vermoed omdat, naast de faciliteiten voor de semi-professionele college teams ook de studenten uitstekend bediend worden. Zo zijn er vele tennis courts, vaak gratis of tegen een klein prijs beschikbaar op en rond de campus, is er een uitgebreide recreational sports facility met fitness, basketball, squash, badminton en andere populaire indoor sports. En daarnaast nodigen het klimaat en de omgeving uit tot buitensporten die hiken, fietsen dan wel joggen in de omgeving tot een plezierige bezigheid maken.

 Blijft over het laatste en zeker niet geringste punt van zorg, het eten. Zeker op dit gebied heeft Amerika internationaal geen beste reputatie. Constant liggen de ridicule grote porties en snelle happen op de loer. Maar sinds een aantal jaren loopt ook hier Berkeley voorop met de Cal Dining formule. Rondom de campus, direct naast de studentenflats zijn recent gerenoveerde residential dining complexen te vinden waar op zeer moderne wijze wordt voldaan aan de culinaire behoeften van de student uit de 21ste eeuw. Café 3 is hiervan toch wel mijn favoriet. Van de menu’s tot de moderne apparatuur, de open keukens tot het hippe moderne interieur, dit restaurant is helemaal af. Een klein greep van winner’s die met enige regelmaat terugkeren op het menu : de Teriyaki zalm, Orange chicken, Jungle shrimp curry, Seaweed salad, Beef Chowmein, Meatloaf en Crab sushi. Ik noem voornamelijk de aziatische specialiteiten omdat deze buitengewoon goed (voor wat ik toch maar met een Nederlandse ‘mensa’ vergelijk) klaargemaakt worden en vooral gevarieerde en verse ingredienten bevatten. Daarnaast moet ik wel bekennen zijn er voor de verslaafde fast feeders ook wel pizza, burgers en pasta met tomaten/kaas saus te krijgen. Maar bij deze hulde voor de versheid en de professionele bereidingswijze, nooit gedacht dat ik met plezier zulke grote hoeveelheden broccoli, rode bieten, verschillende soorten erwten en bonen, sla en ander wier in een mensa zou eten. En ter compensatie natuurlijk met de lunch een hotdog met veel ui, mosterd en ketchup, food for thought…..

Wanneer je Nederland op mondiale schaal zou moeten rangschikken op basis van kwaliteit van leven met behulp van een enigszins objectieve index die rekening houdt met bepalende factoren als vrijheid, werkgelegenheid, kwaliteit van onderwijs/gezondheidszorg/infrastructuur etc. dan zal het ergens in de top van die lijst terechtkomen. Maar wat je toch echt wel mist is een stukje ongerepte natuur of net dat beetje afwisseling in het landschap.

Wat dat betreft is California, hoewel ik nog maar een beperkt deel heb gezien, toch wel wat veelzijdiger. Ten eerste is er natuurlijk San Francisco en de bay area. Mijn verwachtingen van de stad San Francisco klopten wel aardig maar ik had niet gedacht dat de omgeving zo mooi zou zijn. De panoramische uitzichten die je hebt vanuit het Lawrence Hall of Science in Berkeley over de baai zijn werkelijk adembenemend. De diversiteit gaat verder in twee richtingen. Zo ben je in Berkeley slechts enkele BART stops verwijderd van de meest troosteloze buurten in Oakland. Ghetto’s waar de troosteloosheid zich zelfs door de dikke betonnen muren van de verwaarloosde panden een weg naar buiten lijkt te vinden.

Maar op slechts 10 minuten per fiets van mijn huidige adres in Berkeley hills ligt het Tilden Regional park. Op zondag verkende ik met Samuel (niet de Samuel uit een eerdere post, maar een vriend van hem) dit park per bergfiets. Nadat eerst een verharde slingerweg ons naar een gemoedelijk meertje leidde alwaar wij onze lunch bagels nuttigden besloten we een wat minder begaanbaar pad te kiezen dat naar de top van de heuvels liep. Het was vrij steil en onverhard en het was ( bij zo’n 24 graden en in de zon ) zweten geblazen. Boven kregen we echter loon naar werken, aan de ene kant een geweldig uitzicht op de stad en de Golden Gate bridge en aan de andere kant een aantal schone waterpartijen in een pittoresk welvend landschap.

 Op zaterdag hadden de twee Samuels een auto gehuurd en Daria en mij uitgenodigd voor een trip naar Point Reyes. Dit is een klein natuurpark ten noorden van SF aan de kust. Hier konden we voor het eerst kennis maken met de Pacific Ocean. Eerst besloten we ons echter door een echte “park ranger” te laten onderrichten over de “San Andreas breuklijn”.

Er was een heuse “aardbeving” wandeltocht, waar je door een zeer vlotte en bekwame vrouwelijke ranger met behulp van een aantal foto’s en aardkundige diagrammen werd onderwezen over de San Andreas breuklijn. Metend een lengte van bijna 1300 km loopt deze transversale breuklijn van zuid naar noord California en is ze berucht om de aardbevingen die ze veroorzaakt. De laatste grote aardbeving was in 1906 en richtte grote verwoestingen aan in San Francisco. De wandeltocht bracht ons bij een boerderij die destijds precies op een breuk lag en waar de aarde in 40 seconden ongeveer 16 meter verschoof. Om dit zichtbaar te maken is op die plek een (gepleten) hek (replica) gebouwd waarvan de helften dus  zo’n 16 meter uit elkaar staan. Weird. De San Andreas breuklijn is vrij onstabiel en er zijn in California dan ook zeer regelmatig kleine aardschokken waar je meestal niet veel van merkt. Zo was er deze week nog een in San Jose, hier niet zo ver vandaan, waar ik niets van heb gemerkt. Zwaardere bevingen zijn echter heel goed mogelijk alleen is het zelfs met de huidige geologische kennis niet te voorspellen waar en wanneer het precies gaat gebeuren……

Na deze wijze lessen besloten we per auto naar Chimney Rock ( jazeker, een rots in de vorm van een schoorsteen ) en de Lighthouse aan de kust te rijden. De rotsachtige kust en de wilde zee waren fenomenaal. Moeilijk in foto’s te vangen, maar in deze post toch een kleine impressie. Meer natuurschoon wederom op de flickr pagina. De duinen, de wind en vooral de absolute rust in op deze prachtige dag zal ik niet snel vergeten. In stijl werd de dag afgesloten door  een spectaculaire zonsondergang op het strand. Getuige onderstaande foto, door Sam met electronische zelfonstpanner geschoten, poserend vlnr : ikzelf, Daria, Samuel en Samuel….

… de afgelopen week.

 Immers een webpagina als deze zou toch zeker niet compleet zijn als ik niet zou proberen een beeld te schetsen wat ik hier nu zoal in een werkweekje doe. Sinds ik een paar weken geleden een schitterende werkruimte (zonder ramen…..:(  )toegewezen heb gekregen in Evans Hall spendeer ik veel tijd op de campus in plaats van te werken vanuit thuis, de bibliotheek of een van de vele cafe’s met prima internet en andere werk gerelateerde noodzakelijke faciliteiten (zoals inspiratie en voldoende koffie).

 De afgelopen week ben ik voornamelijk bezig geweest computer scripts te schrijven die de modellen die ik bestudeer numeriek evalueren. Hiervoor moest ik een account aanmaken op een cluster van zo’n 32 pc’s. Dit om mijn arme laptop wat te ontlasten en te zorgen dat berekeningen die op 1 pc meer dan een dag zouden duren nu in minder dan een uurtje klaar zijn. Verder is er een wekelijkse meeting van de biostat graduates/postdocs, een wekelijks Statistics and Genomics seminar en spreek ik mijn begeleider wekelijks om mijn voortgang te bespreken en de problemen die ik heb met de data/methodes en uitkomsten.

 Met Sven, Dave en Daria gaan we op woensdagavond squashen in het RSF (Recreational Sports Facility). Donderdagavond is pub-avond met en hele diverse groep wetenschappers, young professionals, hippies, boeren, buitenlui en wat al niet in de Triple Rock pub en in het weekend zijn er, als het weer het ondernemen van tochten door de prachtige omgeving onmogelijk maakt, altijd wel events of feesten, meestal prive bij mensen thuis, te vinden waar je je bij kunt aansluiten. Genoeg vertier dus als het werk het toelaat en op menig van deze events heb ik al aardig wat interessante mensen uit vele windstreken mogen ontmoeten.

 Morgen geeft Flora (uit het jullie wel bekende gemoedelijke laag gelegen landje in “centraal West-Europa”) een feest dat, zoals dat tegenwoordig gaat, via Facebook (social networking site) is aangekondigd als ”Red Mama party” met als tagline: ”Come hug the white unicorn….” Dat zal vast een noemenswaardig spektakel worden.

 Het is nu tijd voor het seminar dus ik brij er maar weer eens een eind aan…….

is het nobele motto van de republiek Senegal. Dit door corruptie, werkloosheid, drugsverslaving en criminaliteit geplaagde land staat met een Bruto Binnenlands Produkt van een kleine 2000 US dollar per hoofd van de bevolking en een HDI van 0.46 ergens onderaan de lijst van ontwikkelingslanden. Toch heeft ook dit land zijn helden. Neem nu bijvoorbeeld Moustapha El-Hadji Diouf, die met het nationaal team bij de opening van het WK in 2002 opzien baarde door torenhoog favoriet en voormalig kolonisator Frankrijk te verslaan. Dit bleef ook in het Premiership niet onopgemerkt en er volgde transfers naar Liverpool en Bolton Wanderers.

 Diouf wil echter niet meer uitkomen voor Senegal. Hij beklaagt zich over de onprofessionele organisatie rondom het team. Ik weet niet precies wat het gemiddelde salaris van een speler in de Premier League op dit moment is, maar daarbij moet je toch denken aan bedragen in de honderdduizenden zoniet miljoenen dollars per jaar. In ieder geval meer dan vele honderden van zijn landgenoten samen verdienen. Toch kan de heer Diouf het maar matig waarderen dat het geld van de vliegtickets voor vluchten met het nationaal team altijd lang op zich laat wachten. Vanaf deze plek roep ik dan ook iedereen op geld te doneren voor vliegtickets voor de heer Diouf. Voor het arme Senegalese volk. Het zou toch eeuwig zonde zijn als een dergelijke voorbeeldige ster zou afhaken……. 

Tegelijk denk ik aan de wijze woorden die JFK sprak in zijn inaugurele rede :

“And so, my fellow Americans: ask not what your country can do for you – ask what you can do for your country.”

En tegelijkertijd vraag ik me ook af wanneer de heer Bush iets dergelijks zinnigs laat horen….

Een kleine 30 mijl ten zuidoosten van Las Vegas, op de grens van de staten Nevada en Arizona, blokkeert een betonnen gevaarte van ruim 3.3 miljoen kubieke meters, thans bekend als de Hoover Dam, het smeltwater uit de Rocky Mountains de doorstroming in de Colorado River ter hoogte van Black Canyon. Een buitengewoon imposant kolossaal bouwwerk van ruim 220 meter hoog met een wand die aan de voet ongeveer even zo breed is.

Het stuwmeer dat hierdoor is ontstaan, Lake Mead, is naast een welkome bron van natuurlijke energie een zeer geliefd en druk bezocht recreatiegebied. Bovendien voorziet het grote delen van zuid California en Arizona van voor de landbouw onontbeerlijk water en genereren de waterkracht turbines in de dam jaarljks genoeg electriciteit voor zo’n 1.3 miljoen mensen.

Op nog geen uur rijden van Las Vegas is deze bestemming dus zeker de moeite waard als je het op kunt brengen hiervoor de Black Jack en roulette tafels even achter je te laten. Voor een deel geven de statistieken een indruk van de imposante afmetingen van deze dam. Voor foto’s, klik rechts voor de link naar Flickr met een flink aantal kiekjes in de set “Hoover Dam”.

Even een korte update, want het is al weer even geleden. In Berkeley werd ik, terwijl het weer nog immer zonnig stralend en aangenaam warm was ( en is …. ) zowaar getroffen door een ouderwetse verkoudheid. Het stelde gelukkig niet veel voor en het nodige vers fruit, de sapjes en een doordacht gebalanceerde mixture aan vrij verkrijgbare zelfzorg drugs hadden, naast mijn eigen immuunsysteem,  snel succes in de verwijdering van het virus uit de gelederen. Bovendien moest er hard gewerkt worden om de week voor het congres nog het een en ander af te krijgen.

Daar ben ik dus nu, de 8th International Conference on Systems Biology 2007 (ICSB 2007), in Long Beach CA. Naast het bijwonen van een aantal inspirerende voordrachten van gelauwerde sprekers zal ik zelf ook vanavond en morgenavond een poster hier presenteren. Daarvan zal later wel een fotosessie volgen. Evenals van een kort bezoek aan Hollywood en Beverly Hills hier zo’n 45 minuten vandaan en van een 2-daagse trip naar Las Vegas na afloop.

Je hebt ze overal. Mensen die zich door opmerkelijk gedrag in de openbare ruimte onderscheiden van de grote massa. Op wat voor manier dan ook. Door bv hun uiterlijk, kledingkeuze, missie, geur, maar boven alles door hun bovengemiddeld nadrukkelijke aanwezigheid. Soms hebben ze een eigen territorium, waardoor ze al snel bekendheid genieten. Zo kent iedere bezoeker van de Eindhovense binnenstad Arnol Kox, de rijk bebaarde en steevast in het wit gehulde straatprediker beter bekend als “Jezus” of, minder eervol, “schreeuwJezus”. Op de VU hebben we in het W&N restaurant een man die pas na een poosje opvalt, omdat hij in stilte opereert. Hij zit altijd alleen en zolang hij zit lijkt hij de krant of een boek te lezen. Lang duurt dat meestal niet. Hij staat op, schijnbaar gedwongen door een voor gewone stervelingen onzichtbare macht en tuurt, zoals turen bedoeld is en met een buitengewoon ernstige blik maakt hij een paar meter. Als hij door het grote raam kijkt lijkt hij op zoek, maar dan naar iets veel groters dan wat er zich dan ook op dat moment op de binnenplaats van de campus afspeelt. Onvoldaan richt hij zijn zoekende blik dan nog wat links en rechts in het restaurant, todat hij weer plaats neemt. Waarna het hele ritueel zich spoedig zal herhalen.

 Vanochtend liep ik naar een cafe op de hoek voor wat broodnodige cafeine en een croisant. Een jongeman van Aziatische komaf passeerde mij. Het leek alsof hij reeds voorbij was toen ik plots vrij dringend “Excuse me” hoorde. Duidelijk sprak hij me aan. Ik stopte. Beleefd als hij was vervolgde hij : “I’m so sorry to bother you.” Door een gelige aanslag die bijna al zijn voortanden bedekte en de ietwat scheve manier waarop hij mij aankeek kreeg ik het vermoeden dat hij niet naar de weg ging vragen. “Somebody has been following me all the time.” Even stond ik perplex. Toen keek in de richting van waaruit de man was aangekomen, maar ik kon niemand ontdekken. “All the time, somebody has been following me all day…….. (korte pauze)….. I think”. Pas toen hij aan zichzelf ging twijfelen begon bij mij de gedachte door te dringen dat er wellicht een lichte vorm van paranoia in het spel was. “I don’t know” hoorde ik mezelf zeggen. Gelukkig bleek dit voor hem voldoende en even plotseling als hij me aansprak vervolgde hij zijn weg.

 Even na achten wandelde ik in de schemering “uphill” richting het “I-house” en hoorde ik iemand luid tegen zichzelf praten. “I really like to fuck with myself. I really enjoy it. I like to screw with my brain. I would pay good money to fuck myself up. Even in spite of the brain damage…” Er waren meer mensen op straat en niemand leek op of om te kijken. Waarschijnlijk lopen er dus nog wel meer “anders normalen” rond…. 

Tijdens een welkomstlunch voor “Visiting Scholars” ontmoette ik Sam en Daria. Al snel waren we het eens dat een bezoek aan San Francisco de aankomende zaterdag een goed plan zou zijn. Dus opnieuw richting de BART. De rappe ondergrondse treinen van dit baai transit-systeem lijken regelrecht uit een James Bond film afkomstig en hoewel ook het interieur sinds “Moonraker” niet vernieuwd lijkt te zijn is dit toch wel, naar Amerikaanse maatstaven dunkt mij zeker, een prima manier van openbaar vervoer. Steeds klinkt een vrolijk “Downtown San Francisco train” door de intercom. Blijkbaar verstaan velen de lokroep van het zaterdagse stadsleven want het is druk in de wagon. Gelukkig zijn we met 25 minuten in het hartje van SF. Gevijven (Sven (Berlijn) en Dave (Londen), kamergenoten in het International-House zijn ook van de partij) turen we omhoog naar de typerende wolkenkrabbers. Eindelijk ben ik dan in een echte Amerikaanse stad.

Dave, als enige al eens eerder in de stad geweest zijnde, is tot gids gebombardeerd maar heeft moeite met zijn toebedeelde rol. Gewapend met een kaart en een gezond richtingsgevoel gaan we al snel de verkeerde kant op. Dan toch maar een bus die ons aan het water afzet. Het is onze eerste trip en we hoeven niet alles vandaag te zien, gewoon relaxed langs de pieren in het “Fisherman’s Wharf” gebied struinen, een blik vangen van Alcatraz en de Golden Gate bridge en gewoon lekker “de toerist uithangen”. Dit blijkt garantie voor een zeer succesvolle dag. We zien als klap op de vuurpijl nog een troep zeeleeuwen en genieten ook inwendig van wat de baai vers te bieden heeft, i.e. “Crab Chowder”, een soort pastei-achtige soep met stukken krap erin geserveerd in een ietwat oversized broodje, dat eigenlijk precies stokbrood is, maar de vorm heeft van soepkom, zodat de grijzige brei er eenvoudig uit opgelepeld kan worden. Een aanrader na een aantal uren flink stappen.

 Na terugkeer in Berkeley hebben we wel trek in een biertje. London-Dave is echter nog geen 21, zodat een bar hiervoor niet de aangewezen plek is. De over het algemeen zeer service-gerichte en gastvrije Amerikanen schromen zich immers niet bier simpelweg uit de handen van minors te grissen, “no beer for you….” We vragen de weg naar de dichtstbijzijnde Liquor store en slaan daar onze slag. Bij de kassa blijkt mijn gevormde gelaat en gevorderde kaalheid onvoldoende bewijs van mijn legale status en wordt prompt om een ID gevraagd. Ik gun de beste man een blik op mijn NL Rijbewijs, dat hij gelukkig zonder blikken of blozen accepteert. Wel krijgen we papieren zakken mee, want uiteraard kun je niet gewoon met je sixpackje over straat. Onderweg naar de Universiteit filosoferen we over de mogelijke vervelende gevolgen van alcoholmisbruik en urineren op het campusterrein. Wijselijk wordt een mooi plekje in de buurt van restrooms opgezocht. Daar besluiten we de dag passend met een welverdiend stukje alcohol……

Welkom allemaal op dit weblog ! Vanaf deze plek zal ik zo af en toe verslag doen van mijn belevenissen ruim 8750 km van huis aan de prachtige baai van San Francisco. Voornamelijk is dit reis blog een mooie plaats om een fijne selectie aan digitale foto-impressies uit het mooie en vriendelijke California richting het thuisfront te communiceren. Ik zal ook mijn best doen er zonodig enig tekstueel commentaar bij te geven. Het plaatje dat de header van deze pagina siert is het ikoon van de baai en zijn omgeving, die ook Berkeley bevat, nl de Golden Gate bridge.

 Bij mijn eerste indruk van de campus kan ik toch het stereotype GROOT niet onderdrukken. Er valt echter veel meer dan over de omvang van te zeggen. In tegenstelling tot “downtown” Berkeley straalt de campus, zeker buiten de piekuren wanneer er geen duizenden studenten op de been zijn, een serene rust uit. Het is er bijzonder fraai en sommige delen hebben meer weg van een zorgvuldig onderhouden stadspark dan een zakelijk universiteits terrein. Hieronder wat foto’s. Oordeel zelf…..